Skyline

เวลาที่ผ่านมาจนถึงวันนี้ IDEA ได้มีอายุมา2ปี ได้แล้ว

หลายคนถามว่าเป็นยังไงบ้างIDEAตอนนี้

หลายคนถามว่ามีงานอะไรให้ช่วยไหม

หลายคนยังถามว่าIDEAจะล้มแล้วหรือ

 

วันนี้จะเป็นการตอบทุกคำถามอย่างเป็นทางการที่สุดเท่าที่ทำได้

ตอนนี้บ้านปลูกฝันหรือOffice IDEA ที่ลาดพร้าว47 ไม่มีอีกต่อไปแล้ว เนื่องจากว่าไม่สามารถรับภาระนี้โดยที่Officeไม่ได้ถูกใช้งานอย่างที่ตกลงกันไว้ตอนแรก เรื่องนี้ก็ต้องบอกว่ามันเกิดจากว่าIDEA ไม่มีงานได้อย่างที่วางแผนทำให้Office ไม่สามารถเลี้ยงตัวเองได้

 

หลายคนอยากรู้ว่าเกิดการทะเลาะกันไหมในIDEA ไม่มีการทะเลาะหรือผิดใจกันแต่อย่างใด แต่กลับรักกันมากขึ้นรู้สึกว่าเพื่อน พี่ น้อง รักกันอย่างบอกไม่ถูก(เรื่องนี้ขอยืนยัน)

 

หลายคนถามว่าจะมีโครงการอะไรอีกไหม ตอบได้คำเดียวเลยว่ามีแน่ๆ แต่คงไม่สารฃมารถทำได้ตอนนี้เพราะว่า คงต้องให้แต่ละคนอยู่กับภาระตัวเองไปก่อน และรอวันที่คนใหม่ๆน้ำใหม่ๆจะมาสร้างความเปลี่ยนแปลงหรือเสริมแรงที่ขาดหายได้

 

วันนี้คงตอบแค่นี้และไม่มีอะไรจะบอกอีกว่า "เราจะกลับมา พร้อมเพื่อน พี่ น้อง ที่ยังรักกันและสมาชิกใหม่ๆ"

 

ช่วงนี้ใครหลายคนอาจกำลังวุ่นวาย

ใครหลายคนอาจกำลังสับสน

แต่ตอนนี้ใครคนหนึ่งกำลังวนกลับมาอยู่ที่จุดๆเดิมจุดที่เงียบสงบ

 

ช่วงเวลาที่ผ่านมาเวลาประมาณ สองเดือนตัวเราเองมีความสุขมากกับการได้ทำงาน กับการได้ใช้สมองอันน้อยนิดในการทำสิ่งต่างๆ แต่ ณ ตอนนี้เรากลับมาเป้นคนๆหนึ่งที่ไม่รู้ว่าจะทำอะไรต่อในวันข้างหน้า หลายคนสงสัยก็ทำไมไม่ทำอะไรต่อไปหล่ะ แต่นั้นแหละคือคำถามที่อยู่ในใจเราเสมอมาว่าเราควรต้องทำอะไรต่อไปดี เอาเป็นนว่าตอนนี้เราคงต้องหาความเป้นตัวเองจากชีวิต จากประสบการณ์ชีวิตเราต่อไปด้วยจนเอง เวลาคงไม่ช่วยให้เราเจออะไรที่อยากเจอได้ ถ้าเราไม่พยายามตามหามันเอาเอง 

งานกีฬามหาวิทยาลัยโลกครั้งที่24 ที่จัดขึ้นที่ประเทศไทยได้ผ่านพ้นไปแล้ว

แม้ว่าบางอย่างอาจจะไม่ได้จบแบบสวยงาม หลายอย่างจบแบบตายกันไปข้างหนึ่ง

ระหว่างงานมีการกระทบกระทั่งกันมากมาย มีของหายเยอะแยะ มีเรื่องเหนือคำบรรยาย(อาจารย์ใหญ่)

ใครหลายคนอาจจะรู้สึกเหนื่อยกับงาน แต่ส่วนตัวเองนั้นรู้สึกเหนื่อยกับคน คน คน คน คน มากๆ

แต่เอาเถอะในเมื่องานครั้งนี้ผ่านไปแล้วก็อยากให้ทุกอย่างจบลงไปพร้อมกับงานครั้งนี้ด้วย อย่าให้ความรู้สึกแย่ๆที่เกิดขึ้นในใจเรา ดำเนินต่อไปเลย

เราไม่อยากรู้สึกแบบนีร้กับคนที่อายุมากกว่า

ครั้งนี้ที่เคยบอกกับน้องๆอาสาสมัครฝ่ายสวัสดิการบร.5ทั้งหมดว่า "พี่ไม่เคยคิดว่าพี่ทำงานกีฬามหาลัยโลก แต่พี่รู้สึกว่าพี่ทำงานกับน้องๆของพี่มากกว่า"นั้นเป้นความรู้สึกจริงๆที่เกิดขึ้น

พี่ลุกขึ้นมาทำงานทุกครั้งเพราะว่าน้องๆต้องการพี่อยู่แม้ว่าคนอายุเยอะๆบางคนจะทำตัวได้เยี่ยงส้นตีนก็ตาม แต่น้องๆของพี่ทุกคนทำให้พี่ต้องทำงานต่อไปจบกว่างานจะจบลง

ณ วันนี้ต้องขอบคุณน้องๆทุกคนอีกครั้งที่ทำให้งานครั้งนี้จบลงด้วยความประทับใจ(ชนะใจตัวเอง) แหมว่าภาพรวมจะดูแย่แค่ไหน แต่น้องๆทุกคนสุดยอดมากเลย

ดีใจที่ได้ร่วมงานกับน้องๆที่เก่งๆทุกคน น้องหลายคนทำให้พี่รู้สึกอบอุ่น หลายคนทำให้พี่หัวเราะ หลายคนทำให้พี่ประทับใจและอีกหลายๆๆๆๆ

สุดท้าย ท้ายที่สุด ขอให้ทุกคนที่ตั้งใจทำงานมีความสุขกับสิ่งที่เกิดขึ้น เพราะว่านั้นหมายความว่าคุณโตขึ้นอีกขั้นแล้ว

 

"จงโตขึ้น แต่อย่าโตแล้ว"

เคยได้ยินไหมกีฬามหาวิทยาลัยโลก?

เคยคิดไหมว่ามาทำไมปรเทศไทยได้จัด?

หนึ่งชีวิตในการมีส่วนร่วมกับงานระดับโลก....

 

ช่วงนี้ใครหลายคนอาจจะรู้สึกว่าเราหายไปไหน

ใครหลายคนอาจคิดว่าเราตายจากโลกนี้ไปแล้ว

แต่เราวุ่นวายกับงาน งานนี้อยู่นะ

ถือเป็นโชคดีที่เราได้มส่วนร่วมในงานกฬาครั้งนี้เนื่องจากว่าธรรมศาตร์ได้เป็นส่วนหนึ่งด้วย ใครหลายคนอาจจะบอกว่าธรรมศาตร์เป็นเจ้าภาพแต่จริๆประเทศไทยเป็นเจ้าภาพนะครับ

ครั้งนี้ทางกองกิจการนักศึกษามหาวิทยาลัยธรรมศาตร์ได้มีส่วนร่วมดูแลส่วนหมู่บ้านอาสาสมัครโดยเราเองได้เป็นเจ้าหน้าที่ฝ่ายประสานงานอาสาสมัคร(แม้บางทีอาจจะดูเหมือนทำงานแม่งทุกฝ่ายเลย)เอาเป็นว่าตอนนี้อยู่ในช่วงปฎิบัติงานยังคงไม่มีอะไรจะเล่ามากกว่าปัญหาต่างๆที่เกิดขึ้น เอาเป็นว่าถ้ามีเรื่องที่น่าสนใจมากกว่าปัญหาแล้วจะมาเล่าให้ฟังใหม่นะครับ

วันนี้ขอตัวเพราะว่าขี้เกียจอะ(อยู่เวรกลางคืนอะเซง)

เคยรู้จักมหาลัยเที่ยวคืนไหม?

เคยรู้ไหมว่าจริงๆแล้วจุดเริ่มต้นของวันอยู่ที่ไหน?

เคยรู้หรือเปล่าว่าจริงๆแล้วคนเราเริ่มต้นชีวิตเมื่อไหร่?

 

ผมก็เป็นคนๆหนึ่งที่เคยคิดว่าการเริ่มต้นของวันคือเช้าวันรุ่งขึ้นแต่คุณคิดไหมว่าวันใหม่ของใครอีกหลานล้านคนที่เริ่มตั้งแต่เมื่อเวลาที่พวกเรายังไม่ได้นอนด้วยซ้ำคนขายผักที่ต้องนอนช่วงหัวค่ำเพื่อตื่นมาช่วงเที่ยวคืนถึงตีหนึ่งไปซื้อผักมาขาย เช่นกันจุดเริ่มต้นของชีวิตหลายคนคิดว่าสถานภาพของคน"เกิดขึ้นเมื่อคลอดและอยู่รอดเป็นทารก"แต่จริงๆณมีชิวิตมาก่อนหน้านั้น9เดือนแล้วมิใช่หรอ เปรียบดั่งอะไรซักอย่างที่เกิดขึ้นจากคนหลายคนรวมมือกันแต่สุดท้ายพวกเค้าก็เลือกทางเดินของแต่ละคนไป จริงแล้วมันเกิดขึ้นเมื่อใด หลายคนบอกว่าจริงๆมันเกิดมาก่อนหน้านั้นนานมากแต่ว่าพวกเค้าแค่เป็นคนค้นเจอและจับมันมาทำเป็นเรื่องราว สุดท้ายจริงๆแล้ววันนี้ก็ไม่มีใครตอบได้อย่างเต็มปากเต็มคำว่ามันยังคงอยู่หรือจริงๆมันจบไปนานแล้ว ดั่งเช่นมหาลัยเที่ยงคืนที่เค้าคิดมุมนี้ว่าเที่ยงคืนคือมืดไปสว่างแต่เที่ยงวันกำลังไปสู่ความมืด แต่จริงๆแล้วสุดท้ายมันก็ต้องวนอยู่อย่างนั้น ได้แต่คาดหวังว่าเมื่อวานเราตื่นอยู่ในตอนกลางวัน ตอนนี้อาจจะเป็นช่วงกลางคืนแต่วันพรุ่งนี้มันต้องสว่างขึ้นแน่นอน

 

ใครหลายคนเคยรับรู้ข่าวความรุนแรงที่ภาคใต้...

ใครหลายคนกลัวสิ่งนั้น...

ใครหลายคนกลัวทั้งที่ตัวเองอยู่กรุงเทพ...

จะมีใครซักกี่คนที่ได้รับรู้ปัญหาจริงๆ...

 

ในเวลา2สัปดาห์ที่ผ่านมานั้น เราได้มีโอกาสร่วมงานกับกองทัพอากาศ ในโครงการ เยาวชนไทย "ใต้ฟ้าเดียวกัน"

โครงการนี้เค้าจัดมาหลายครั้งจนครั้งที่เราได้มีส่วนช่วยเหลือคือครั้งที่6-7

พอดีทางกองทัพมีหนังสือส่งมาขอความร่วมมือทางมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ เพื่อขอความร่วมมือให้เข้าเป็นวิทยากรในการอบรม

หรือจริงๆเรียกว่าค่ายก็ได้ หนังสือฉบับนั้นส่งมาที่กองกิจการนักศึกษา และมุ่งตรงมาที่พี่ชายเรา โดยตอนนั้นเราก็คิดว่าเราน่าจะได้มีส่วนช่วยเหลือโครงการนี้บ้าง

เนื่องจากเหตุการณ์ต่างๆที่เกิดขึ้นนั้นเราไม่สามารถช่วยอะไรพี่น้องทางใต้ได้เลย นี่ถือเป็นโอกาสดีมาก

 

โครงการนี้นำเอาเยาวชนจากจังหวัดปัตตานีมาเที่ยวและเรียนรู้ความเป็นอยู่แบบต่างถิ่น

โดยมีการพาน้งๆไปเที่ยว Safari world นั่งรถไฟฟ้าBTS นั่งเรือเจ้าพระยา และเที่ยวอยุธยา มีอื่นๆอีกมามายขี้เกียจเล่า

โครงการนี้จริงๆทางกองทัพคาดหวังแค่ให้ทางเรานั้นสร้างความสนุกสนานกับน้องๆแต่ว่าด้วยความเป็นตัวตนของธรรมศาสตร์ ของพวกเราและของเรา

เราจึงพยายามทำมากกว่านั้น

สร้างความรู้สึกที่ดีๆให้เกิดกับน้อง

และสิ่งต่างๆที่เราควรจะมอบให้กับน้องๆกลุ่มนี้

 

จากการทำโครงการนี้เราได้เรียนรู้ความเป็นอยู่ของน้องๆที่โน่นด้วยว่าเขาอยู่กันแบบไหน

หลายคนอยู่อย่างหวาดกลัว

แต่อีกหลายคนเช่นกันที่คุ้นเคยกับความหวาดกลัวไปซะแล้ว

 

เราได้แต่หวังว่าจุดเล็กๆที่เราได้ร่วมกันสร้างในครั้งนี้จะมีผลไม่มากก็น้อยที่จะทำให้ประเทศไทของเราสงบลงบ้าง ไม่มากก็น้อย

ภาพบางส่วนสามารถหาดูได้ในนี้

 

ปล.โครงการนี้ทำให้เรารู้สึกว่าเรามีคนอยู่รอบตัวเราน้อยลงๆ

ปล.อีกทีอย่าแปลกใจที่รูปเราน้อย(ก็เราเป็นตากล้อง)

 

 

 

 

 

 

สรุปคือ...

ถ้าคุณคิดว่าIDEAควรอยู่ ขอให้เราทำให้มันอยู่อย่าแค่คิดว่ามันน่าจะอยู่แล้วรอมันตายจากโลกนี้ไป

วันนั้นจะถึงจริงๆ